Η εξέλιξη του αθλητισμού, το ντόπιγκ και η Ελλάδα

Το ζήτημα με τους 15 ντοπαρισμένους Έλληνες αθλητές απασχολεί, ως είθισται, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και "παίζει" καθημερινά ανάμεσα στα πρώτα θέματα.
Σε προηγούμενο post, υπήρξε αναφορά στην πρόβλεψη της Pricewaterhousecoopers για τα ελληνικά μετάλλια στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου. Ο αριθμός 15. Μείον 1 σε σχέση με τα μετάλλια της Αθήνας. Μέχρι στιγμής 3 μετάλλια και καμία ελπίδα για κάποιο άλλο, πήραμε πρωτιά όμως στους ντοπαρισμένους αθλητές μας. Ας είναι.
Το θέμα είναι να γίνει κάτι. Γιατί η ιστορία επιβεβαιώνει ότι ίδιον των Ελλήνων είναι να καταπιάνονται με κρίσιμα θέματα, να κάνουν δηλώσεις, να σπεύδουν να παράσχουν διαβεβαιώσεις σχετικά με την άμεση διευθέτηση και διερεύνηση του όποιου προκύπτοντος προβλήματος και ύστερα από το πέρας της μπόρας να μένουν όλα στα λόγια και τα χαρτιά.

Όσο για την αναγκαιότητα της "υποβοήθησης" που αποσκοπεί στις καλύτερες επιδόσεις, ουδείς μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για το βαθμό στον οποίο γίνεται και τι ποσοστό βλαβερών ουσιών χρησιμοποιούνται ως μέρος αυτής της υποβοήθησης. Ωστόσο, αν δεχθούμε ότι είναι αδύνατον να γίνονται τόσα παγκόσμια ρεκόρ, τότε υποτιμούμε την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και βάζουμε ταβάνι στην περαιτέρω βελτίωση των "καθαρών" επιδόσεων.
Κι αν είναι άξιο υποψίας το επίτευγμα του Michael Phelps στην κολύμβηση (8 χρυσά) και υποστηρίζεται ότι "υποβοηθήθηκε", τότε αυτόματα παραδεχόμαστε ότι το επίτευγμα του Mark Spitz με τα 7 χρυσά πριν από 38 (!!!) χρόνια (που κατέρριψε ο Phelps) ήταν και αυτό αποτέλεσμα "υποβοήθησης".

Άποψη του γράφοντος είναι ότι στο ρου της παγκόσμιας ιστορίας, κάποιοι άνθρωποι έμειναν στην ιστορία ως θρύλοι ως αποτέλεσμα ενός συνδυασμού βασικών παραγόντων. Πρώτον, οι αθλητές ήταν πολύ λιγότεροι και άρα ο ανταγωνισμός μικρότερος (καθώς και ενίοτε μεγαλύτερες και οι "αποστάσεις από τους 2ους ή 3ους). Η προβολή των αγώνων γενικά και η διάχυση της πληροφορίας ήταν σαφώς σε μικρότερο βαθμό. Αυτό συμβάλλει λίγο και στη μυθοποίηση γεγονότων και ανθρώπων. Τα ταλέντα είναι τόσο πολλά πλέον που μεσουρανούν για το 1/3, ίσως και λιγότερο, του αντίστοιχου χρόνου των "αστεριών" του παρελθόντος.
Άρα, η κατάρριψη των ρεκόρ, η βελτίωση των επιδόσεων γενικότερα δεν μπορούν παρά να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας. Αυτό μόνο σε κορεσμό (από επιτυχίες) μπορεί να οδηγήσει, όχι όμως απαραίτητα και στην απαξίωση όλων των αθλητών.
Το σίγουρο είναι πως η εικόνα υπερδυνάμεων του αθλητισμού, όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία δεν θα προσβληθεί από κρούσματα ντόπινγκ σε μεγάλο βαθμό, λόγω της υπερπληθώρας των αθλητών τους και των επιδόσεων. Αντίθετα, μια μικρή δύναμη σαν την Ελλάδα δεν πρέπει να ρισκάρει με σκοπό την κατάληψη μιας αξιοπρεπούς θέσης στη γενική κατάταξη μεταλλίων.
Είναι προτιμότερο να φτάνεις μέχρι εκεί που μπορείς.
Αν μη τι άλλο θα έχουμε να θυμόμαστε ότι οι Αμερικάνοι ήρθαν πιο προετοιμασμένοι από κάθε άλλη φορά στο μπάσκετ επειδή τους είχαμε αποκλείσει πριν 2 χρόνια στο Παγκόσμιο. Και τι αν πήραμε την 5η θέση στο Μπάσκετ;
Έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη και συγκαταλεγόμαστε στις παγκόσμιες δυνάμεις ούτως ή άλλως. Με ιστορία, βάθος επιτυχιών και σταθερά ανοδική πορεία.