Η εξέλιξη του αθλητισμού, το ντόπιγκ και η Ελλάδα

Το ζήτημα με τους 15 ντοπαρισμένους Έλληνες αθλητές απασχολεί, ως είθισται, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και "παίζει" καθημερινά ανάμεσα στα πρώτα θέματα.
Σε προηγούμενο post, υπήρξε αναφορά στην πρόβλεψη της Pricewaterhousecoopers για τα ελληνικά μετάλλια στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου. Ο αριθμός 15. Μείον 1 σε σχέση με τα μετάλλια της Αθήνας. Μέχρι στιγμής 3 μετάλλια και καμία ελπίδα για κάποιο άλλο, πήραμε πρωτιά όμως στους ντοπαρισμένους αθλητές μας. Ας είναι.
Το θέμα είναι να γίνει κάτι. Γιατί η ιστορία επιβεβαιώνει ότι ίδιον των Ελλήνων είναι να καταπιάνονται με κρίσιμα θέματα, να κάνουν δηλώσεις, να σπεύδουν να παράσχουν διαβεβαιώσεις σχετικά με την άμεση διευθέτηση και διερεύνηση του όποιου προκύπτοντος προβλήματος και ύστερα από το πέρας της μπόρας να μένουν όλα στα λόγια και τα χαρτιά.

Όσο για την αναγκαιότητα της "υποβοήθησης" που αποσκοπεί στις καλύτερες επιδόσεις, ουδείς μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για το βαθμό στον οποίο γίνεται και τι ποσοστό βλαβερών ουσιών χρησιμοποιούνται ως μέρος αυτής της υποβοήθησης. Ωστόσο, αν δεχθούμε ότι είναι αδύνατον να γίνονται τόσα παγκόσμια ρεκόρ, τότε υποτιμούμε την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και βάζουμε ταβάνι στην περαιτέρω βελτίωση των "καθαρών" επιδόσεων.
Κι αν είναι άξιο υποψίας το επίτευγμα του Michael Phelps στην κολύμβηση (8 χρυσά) και υποστηρίζεται ότι "υποβοηθήθηκε", τότε αυτόματα παραδεχόμαστε ότι το επίτευγμα του Mark Spitz με τα 7 χρυσά πριν από 38 (!!!) χρόνια (που κατέρριψε ο Phelps) ήταν και αυτό αποτέλεσμα "υποβοήθησης".

Άποψη του γράφοντος είναι ότι στο ρου της παγκόσμιας ιστορίας, κάποιοι άνθρωποι έμειναν στην ιστορία ως θρύλοι ως αποτέλεσμα ενός συνδυασμού βασικών παραγόντων. Πρώτον, οι αθλητές ήταν πολύ λιγότεροι και άρα ο ανταγωνισμός μικρότερος (καθώς και ενίοτε μεγαλύτερες και οι "αποστάσεις από τους 2ους ή 3ους). Η προβολή των αγώνων γενικά και η διάχυση της πληροφορίας ήταν σαφώς σε μικρότερο βαθμό. Αυτό συμβάλλει λίγο και στη μυθοποίηση γεγονότων και ανθρώπων. Τα ταλέντα είναι τόσο πολλά πλέον που μεσουρανούν για το 1/3, ίσως και λιγότερο, του αντίστοιχου χρόνου των "αστεριών" του παρελθόντος.
Άρα, η κατάρριψη των ρεκόρ, η βελτίωση των επιδόσεων γενικότερα δεν μπορούν παρά να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας. Αυτό μόνο σε κορεσμό (από επιτυχίες) μπορεί να οδηγήσει, όχι όμως απαραίτητα και στην απαξίωση όλων των αθλητών.
Το σίγουρο είναι πως η εικόνα υπερδυνάμεων του αθλητισμού, όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία δεν θα προσβληθεί από κρούσματα ντόπινγκ σε μεγάλο βαθμό, λόγω της υπερπληθώρας των αθλητών τους και των επιδόσεων. Αντίθετα, μια μικρή δύναμη σαν την Ελλάδα δεν πρέπει να ρισκάρει με σκοπό την κατάληψη μιας αξιοπρεπούς θέσης στη γενική κατάταξη μεταλλίων.
Είναι προτιμότερο να φτάνεις μέχρι εκεί που μπορείς.
Αν μη τι άλλο θα έχουμε να θυμόμαστε ότι οι Αμερικάνοι ήρθαν πιο προετοιμασμένοι από κάθε άλλη φορά στο μπάσκετ επειδή τους είχαμε αποκλείσει πριν 2 χρόνια στο Παγκόσμιο. Και τι αν πήραμε την 5η θέση στο Μπάσκετ;
Έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη και συγκαταλεγόμαστε στις παγκόσμιες δυνάμεις ούτως ή άλλως. Με ιστορία, βάθος επιτυχιών και σταθερά ανοδική πορεία.

Στατιστικά λάθη

Αρκετό καιρό πριν τη "φαντασμαγορική" (στα καρέ τουλάχιστον) τελετή έναρξης των Ολυμπιακών του Πεκίνου, η PriceWaterhouseCoopers έκανε στατιστικές προβλέψεις σχετικά με το πόσα μετάλλια θα κατακτήσει η χώρα μας στους Αγώνες.
Η πρόβλεψη λοιπόν έκανε λόγο για 15 μετάλλια, σε αντίθεση με τα 16 της Αθήνας και τα 13 του Σίδνεϋ.
Προβλέψεις βέβαια έγιναν και για πολλές άλλες χώρες, όπως για τη διοργανώτρια Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και άλλες. Σχετικά με τις δύο τελευταίες, το forecast προμήνυε σκληρή μάχη μεταξύ τους για την πρωτιά στα μετάλλια.
Οι προβλέψεις για την Ελλάδα μοιάζουν να έχουν αποτύχει παταγωδώς. Κι ας έγιναν μετά το κρούσμα με τους 11 αθλητές μας της άρσης βαρών!
Να σημειωθεί ότι για όλες τις χώρες, οι προβλέψεις βασίζονταν σε παραμέτρους όπως η πρόσφατη προϊστορία σε μετάλλια, ο πληθυσμός, η οικονομική ανάπτυξη.
Φαίνεται ότι τα στατιστικά μοντέλα δύσκολα πέφτουν μέσα, ειδικότερα όταν ο ανθρώπινος παράγοντας έχει τόσο ενεργό ρόλο.
Σε κάθε περίπτωση, οι σταθερές αξίες του αθλητισμού μας διακρίνονται ούτως ή άλλως. Η Πηγή Δεβετζή έγινε η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που κέρδισε μετάλλιο σε 2 συνεχόμενες Ολυμπιάδες. Και η "Επίσημη αγαπημένη" Εθνική Ομάδα μπάσκετ είναι ήδη στους "8" του θεσμού και αντιμετωπίζει του Χρυσούς Ολυμπιονίκες της Αθήνας, Αργεντινούς.

Υ.Γ.: Γνωστός και εκνευριστικός παρουσιαστής του κρατικού μας καναλιού άφησε υπονοούμενα για την Καμερουνέζα αθλήτρια του τριπλούν που πήρε το χρυσό (η Δεβετζή πήρε το χάλκινο). Τα υπονοούμενα προέκυψαν λόγω της παρατεταμένης απουσίας της εν λόγω αθλήτριας από τον στίβο φέτος και την ξαφνική εμφάνισή της μόλις ένα μήνα πριν σε meeting.
Φαίνεται ότι ο παρουσιαστής είναι ακόμα πληγωμένος από την υπόθεση Κεντέρη - ο οποίος είχε να αγωνιστεί περίπου 1 χρόνο πριν το "ατύχημα" με τη μηχανή, το 2004. Τελικά είναι στην ανθρώπινη φύση να υποψιάζεται τους πάντες όταν ο ίδιος ο υποψιαζόμενος έχει λειτουργήσει ύποπτα στο παρελθόν.

Ολυμπιακή ομάδα μπάσκετ

Την επόμενη Δευτέρα (14/07) ξεκινούν οι προολυμπιακές υποχρεώσεις της επίσημης αγαπημένης μας Εθνικής ομάδας, ή αλλιώς, της Εθνικής Μπάσκετ.

Μέχρι στιγμής τα έχουμε πάει μια χαρά στην "επίσημη" προετοιμασία μας, στα τουρνουά που έχουμε συμμετάσχει. Τελευταία νίκη και εμφατική μάλιστα, η χθεσινή απέναντι στα καγκουρώ, με 89-69, στα πλαίσια του τουρνουά Ακρόπολις.

Είναι καλό που το προολυμπιακό τουρνουά γίνεται στην Αθήνα. Τα παιδιά θα βοηθηθούν στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή τους στο Πεκίνο, μια συμμετοχή που χάσανε στο "παραπέντε" στο περυσινό Eurobasket.

Θα θυμάστε την επική νίκη επί της Σερβίας στον προημιτελικό, όπου ανατρέψαμε διαφορά 15 πόντων σε σχεδόν 2μισι λεπτά. Στον ημιτελικό αντιμετωπίσαμε τη μισιτή μας, πλέον, Ισπανία. Και έχουμε κάθε λόγο να νιώθουμε έτσι για τους Ισπανούς. Εν τάξει, μπορεί η νίκη τους στο Παγκόσμιο να ήταν πέρα για πέρα δίκαιη (μετά από την ανεπανάληπτη επικράτησή μας επί της Αμερικάνικης ομάδας), αλλά πέρυσι στη Μαδρίτη ήταν χειρότεροι και από μπασκετικό Καραγκούνη. Νίκη με κάθε τρόπο, ακόμα και αν το θέατρο, στο οποίο επιδόθηκαν, δεν τους τίμησε ιδιαίτερα.

Με πεσμένη την ψυχολογία λοιπόν, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα λύγισε στην αντίσταση της Λιθουανίας στο μικρό τελικό και χάσαμε μία από τις τρεις θέσεις που οδηγούσαν απευθείας στους Ολυμπιακούς.

Ας έχει.

Κι αν περάσουμε, κάποια μεσημέρια του Αυγούστου θα απολαύσουμε το "Δράκο" και τα παιδιά του.

Καλή επιτυχία!!!

Ένα από τα πιο ζεστά καλοκαίρια είναι το φετινό, όπως και κάθε δίσεκτο καλοκαίρι.
Κάτι μου λέει όμως πως φέτος οι Έλληνες φίλαθλοι δεν θα ασχοληθούμε και τόσο με τους Ολυμπιακούς. Οι λόγοι πολλοί.
Πρώτον και κυριότερο, φέτος δεν εκπροσωπούμαστε από "βαριά" ονόματα, όπως ο Κεντέρης παλιότερα, ή η Θάνου. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, ο στίβος δε συγκρίνεται με άλλα αθλήματα. Δεύτερον, σίγουρα έχουμε επηρεαστεί από τα πρόσφατα κρούσματα ντόπιγκ και ως Έλληνες, με έντονη την αίσθηση αμφισβήτησης που μας χαρακτηρίζει, νιώθουμε πλέον ότι ακόμα και προηγούμενα επιτεύγματα μπορεί να οφείλονται σε "υποβοηθούμενες" επιδόσεις.
Τρίτον, το Πεκίνο είναι 6 ώρες μπροστά, πράγμα που σημαίνει ότι οι περισσότεροι θα είμαστε στις παραλίες τις ώρες των μεγάλων events.

Κατά τα άλλα, μερικά από τα ονόματα που σίγουρα θα μας "στρώσουν" μπροστά στις οθόνες μας είναι αυτά της Πηγής Δεβετζή (τριπλούν), της Φανής Χαλκιά (400μ. με εμπόδια), του Λούη Τσάτουμα (μήκος) και του Αλέξανδρου Παπαδημητρίου (σφυροβολία).

Εις άλλα, λίαν συντόμως...